قزوین یکی از ۱۱ شهر بزرگ و مهم کشور بود که در سال ۵۷ در آن حکومت نظامی اعلام شد.
اعلام حکومت نظامی در شهری که سابقه مبارزاتی آن علیه رژیم ستمشاهی به دهه ی ۳۰ بر می گردد نشان از فعالیت های انقلابی و گسترده ی مبارزان آن دارد.

حضور شخصیت های بزرگ انقلابی، سیاسی و فرهنگی در قزوین این شهر تاریخی را به کانونی مستحکم برای مبارزه با ظلم و ستم و نابرابری ها در طول دوره های مختلف تبدیل ساخته است.
و امروز علی رغم گذشت ۳۰ سال از پیروزی انقلاب اسلامی هنوز فرصت ها برای ثبت وقایع انقلاب در این شهر فراهم نیامده و آنچه که اتفاق افتاده در حد ضروریات زمان بوده است.
لذا بر ما و تمامی نیروهای دلسوز و فرهنگی است که با پردازش کارشناسانه به اتفاقات دوران انقلاب، جهت ثبت و ضبط آن تلاش نموده تا آیندگان بدانند بر ملت بزرگ ایران در جریان مبارزه علیه ستمشاهی چه گذشته است؟
به یاد دارم که از نخستین سالی که دفتر صدا و سیما در قزوین راه اندازی شد و مسوولیت آن را برادر عزیزم چناب میربها بعهده داشت همه ساله در ایام سالروز پیروزی انقلاب اسلامی مطالب، تصاویر و اطلاعاتی را در اختیارشان قرار می دادم تا در برنامه هایشان استفاده نمایند. این اتفاق که سالها ادامه داشت، هنوز هم به نوعی ادامه دارد.
بیش از یک دهه از این سالها گذشته بود که به مسوولین مربوطه در صدا و سیما گفتم: حداقل اسناد و مدارکی را که هرساله از بنده دریافت می کنید که از آنها استفاده نمایید، یک نسخه کپی کرده و آرشیو کنید تا هرساله نیاز به مراجعه مجدد نباشد، البته آن سال این کار را انجام دادند، اما سالهای بعد نیز این ماجرا ادامه یافت.
طرح این موضوع صرفا از این جهت بود که بگویم ما متاسفانه پس از گذشت بیش از ۳ دهه از پیروزی انقلاب اسلامی هنوز نتوانسته ایم رخدادهای آن روزها را مکتوب کرده و در اختیار همگان، بویژه دستگاههای فرهنگی و هنری قرار دهیم.
آذرماه سال گذشته طرح ۲۰ اتفاق ۲۰ را برای صدا و سیما نوشتم تا بر اساس آن به ۲۰ موضوع مهم جریانات انقلاب در قزوین پرداخته شود. در این طرح منابع مورد رجوع را نیز معرفی کردم. دوستان با انگیزه ای هم در مجموعه ی صدا و سیما تلاش کردند تا طرحهای ارایه شده اجرا شود که البته تعداد معدودی از طرح ها هم نه آنگونه که پیش بینی می شد، کار شد که بازتاب بسیار خوبی هم داشت.
تحقق همان میزان از طرح ۲۰ اتفاق ۲۰ نشان داد که جای کار کردن در موضوع انقلاب در قزوین بسیار زیاد است و هنوز هم هستند آدمهایی که از آن روزگاران مانده اند و حرفهایی هم برای گفتن دارند، فقط باید این موضوع را کمی جدی تر گرفت تا وقایع از زبان انقلابیون ۵۷ مطرح شود، نه راویان آنها!
و امروز به نظر می رسد تشکیل مرکزی برای جمع آوری کارهای انجام شده، ساماندهی آنها، تهیه و جمع آوری اسناد، مدارک و خاطرات مانده و سر و سامان دادن به آنها امری فوری و فوتی است که اگر مدیران امر همانند دیروز غافل شوند، نسل سرگردان امروز و فردا را سرگردان تر خواهند کرد!
باور نگارنده بر این است که ۲۰ اتفاق ۲۰ مقدمه ای بود برای ثبت ده ها اتفاق بکر و دست نخورده ای که هنوز در یادها جاری است. یادهایی که اگر با گذشت زمان فراموش شده و یا به خاک سپرده شود، خیانتی بزرگ به نسل های آتی خواهد بود.