در اطلاعیه ی هیات داوران چهارمین جشنواره مطبوعات استان قزوین که همزمان با برگزاری همایش آن در قزوین قرائت شد، به نکات مهمی اشاره شده بود که یکی از آنها پرهیز خبرنگاران از پشت میز نویسی خبر بود، ضعف بزرگی که متاسفانه در مطبوعات ما عادی شده است، تا جایی که به عنوان نقطه ضعف عمده ای در نشریات محلی ما از سوی اساتید روزنامه نگاری در بیانیه ی فوق مطرح شده بود.
امروزه اعتبار مطبوعات به ارایه خبرهای تولیدی است، خبرهایی که اطلاع رسانی از پس پرده ی مسایل اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و ورزشی باشد، یعنی اطلاعاتی که عموما قابل دسترسی برای مردم نیست، در حالی که دانستن آن نیاز مردم و برای جامعه حایز اهمیت می باشد.
به عبارتی این خبرنگار است که حرفه ی کاری اش ایجاب می کند تا به دنبال خبر باشد، نه اینکه خبر به دنبال او! متاسفانه و در حال حاضر بخش عمده اخبار و گزارش هایی که مطبوعات ما، بویژه رویدادهایی که در مطبوعات محلی مورد استفاده قرار می گیرد، حاصل اطلاعاتی است که از طریق دستگاههای دولتی برای نشریات ارسال می شود. مطالبی که بسیاری از آنها قابلیت خبر ندارد و این در حالی است که خیلی از اوقات خبرنگار حتی برای بازبینی مجدد همین اخبار نیز وقت نمی گذارد و خبر همانگونه منتشر می شود که از سوی ادارات و سازمان ها ارسال شده است.
البته ممکن است گفته شود که بسیاری از همین خبرها اگر از پس پرده بیرون بیاید، شرایط جامعه و یا نشریه! اجازه درج و نشر آن را نمی دهد که ممکن است حرف درستی هم باشد، اما بسیاری از رویدادهای اجتماعی روزمره نیز وجود دارد که هم قابلیت پرداختن به آن را دارد و هم اینکه در محدوده ی خط قرمزها قرار ندارد.
البته اینکه نشریات و خبرنگاران ما به ارایه اخبار پشت میزی روی آورده و از تهیه و تولید اخبار تولیدی قافل شده اند، دلایل بیشماری دارد که بخش عمده ی آن به معادلات سیاسی و عدم توجه مدیران کلان کشور به مقوله ی اطلاع رسانی و نقش و اهمیت آن در جامعه بر می گردد، اما خبرنگار هم در مقابل مردم و جامعه ی خود مسوول است و نمی تواند خودش را به جریان رودخانه ملحق کند!
خبرنگار واقعی بایستی توان تغییر مسیر رود را داشته باشد، نه هم مسیر رود شدن را، خبرنگار بایستی جریان ساز باشد، جریان سازی که جامعه را به سوی رشد و بالندگی پیش برده و مردم را در جریان واقعیات جامعه قرار دهد.
امروز اتفاقات بسیاری در سطح استان به وقوع می پیوندد که متاسفانه از نگاه تیزبین! خبرنگاران ما خارج است و این یعنی کنار ماندن مردم و عدم اطلاع آنان از رخدادهای روزمره جامعه ای که در آن زندگی می کنند کا ادامه ی این روند، قطعا معضلات زیادی را برای پیشرفت و ارتقای جامعه در پی خواهد داشت.
خبرنگار بایستی از پشت میز کنار آمده و در جاهایی ظاهر شود که مردم نیاز به اطلاع رسانی داشته و یا انعکاس اطلاعات آن می تواند در رشد و توسعه محدوده ی مخاطبانش کارساز باشد و اگر اینچنین نشود، قطعا خبرنگاران ما در مقابل بسیاری از نا آگاهی ها و حوادث تلخ جامعه مسوول خواهند بود.