هر سالی که از انقلاب می گذرد فرم و نوع برگزاری جشن نیکوکاری در اواخر سال تغییر کرده و از شیوه های نوین! برای جذب کمک های مردمی استفاده می شود.
یادم نمی رود که چند سال قبل در سبزه میدان چادر بزرگی زده بودند که کمک های مردمی را جهت کمک به نیازمندان جمع آوری کنند، ساعت حدود ۲ بعدازظهر بود هنوز در حال انجام کارهای اداری و روزمره بودم که در حال گذر از کنار چادرهای برپا شده بودم.

از کنار چادرها که می گذشتم بوی کبابی به مشامم خورد که پاهایم از گیر رفت، اول فکر کردم از کباب فروشی اول خیابان پیغمبریه است، اما کمی که جلوتر رفتم دیدم عوامل اجرایی چادرها دور میز نشسته و در حال خوردن نهار، آن هم چلو کباب هستند!
این صحنه که شاید هم خیلی پیش پا افتاده باشد را آن روز خیلی ها دیدند و خیلی از صحنه ها هم هست که خیلی ها نمی بینند، اما چرا با گذشت بیش از سه دهه از پیروزی انقلاب اسلامی و بیرون راندن مستکبرین، طاغوتیان و سرمایه داران از کشورمان، هر روز بیشتر از روز قبل نیاز به کمک مردم برای رسیدگی به امور مستمندان و مستضعفان داریم.
به نظر شما دلیل اینکه هر روز بیش از دیروز به تعداد نیازمندان افزوده شده و انواع کمک های دولت نیز تاثیری در روند رو به رشد جمعیت فقیر و نیازمند کشورمان ندارد، چیست؟
باور کنید که همین امروز هم خیلی از آدم ها در همین دور و بر ما هستند که با حقوق های میلیونی، ماشین های آنچنانی، خانه های ویلایی و در رفاه کامل تر از آنچه که در فکر بگنجد زندگی می کنند، در حالی که در همین شرایط و همین روزها هنوز آدمهایی هم هستند که با چادر صورتشان را پوشانده و دور و بر بازارچه سپه سرک می کشند تا رفت و آمدها کم شود که بتوانند در میان آشغال هایی که مغازه دارها شب ها به بیرون می ریزند خوراکی یک روز دیگرشان را فراهم کنند!
من باور دارم که خیلی از آدمها روزانه زندگی می کنند و هیچ انگیزه ای برای تصمیم گیری فردایشان ندارند و اگر یک روز مریض بشوند باید آن روز را روزه بگیرند که آبرویشان نزد خانواده حفظ شود و این در حالی است که خیلی ها هم از سر شکم سیری، شب تا صبح روی شکم های برآمده شان غلط می خورند و صبح تا شب به ریش همه ی نیازمندان واقعی می خندند، نیازمندانی که اگر نبودند، هیچ بهانه ای برای برگزاری جشن نیکوکاری نداشتیم!