نامش محمد علی بود و زادگااهش شهر فرهیختگان، نامداران، سرداران و امیران بزرگ، قزوین و از جنس همین مردم و همانند آنان درد تلخ محرومیت را چشیده. در عین استضعاف، در اوج مناعت طبع و عزت نفس زندگی می کرد و تا بود پاک بود و مهربان، صمیمی بود و جدی و آیینه دار ادب، فروتنی و تواضع.

دوست عزیزی در وب لاگش نوشته بود: عاقبت بخیری، بهترین دعایی هست که میشه در حق هر کسی داشت. حتی اشیاء و یا چیزهایی که بی جان هستند نیز از این دعا مستسنا نیستند. یکی از مسیر های داخل شهر که هفته ای چندین بار از اونجا عبور می کنم، مسیر ولیعصر تا دوراهی همدان هست. هر بار که از این مسیر رد می شم و وضعیت خیابان سپه رو می بینم، یه آهی می کشم و میگم "عاقبت بخیر بشی خیابون ..."

درست ۲۰ سال پیش در چنین روزهایی کشور در تب و تاب ورود اسرای جنگ ۸ ساله ی عراق علیه ایران اسلامی می سوخت. روزهایی که چشمان منتظر هزاران پدر، مادر، همسر و فرزندان این آب و خاک به در بود تا یکبار دیگر عزیزان خود را دیده و در آغوش گرمشان تمام سردی ها را فراموش کنند.

امروزا سخت گرفتارم. خیلی دلم میخواست از روز خبرنگار و خبرنگارانی که چراغ این هنر را در پستوهای تنگ و تاریک ناباوری ها روشن نگه داشته اند بنویسم، اما اصلا فرصت ندارم. روزهای عجیبی را می گذرانیم. روزگاری که خبرنگار و خبر توی همین شهر غریب، اسم و رسمی داشت، روزگاری که نام خبرنگار لرزه بر اندام نامردمان این دیار می انداخت، روزگاری که همه به دنبال دست یافتن به جایگاه و نام و رسم خبرنگار بودند، جایگاهی که هیچ نشانی از آب و نان مرفهان بی درد نداشت.